2006/05/23

نهم

در خوابِ ستاره‌ها وقتی ماه نيست، در چشمِ آبی‌ها وقتی موج نيست، در ياد نسيم وقتی درختی نيست. من چه كسی را از بر می‌نويسم؟ معلوم است كه اتاق هم دل‌تنگی می‌كند وقتی تو نيستی!

2006/05/20

هشتم

هنوز كناره‌هایِ زمستان از برف و كلاغ‌هایِ دوردست تهی نشده، كو تا بهار بی‌آيد و ديگر به گونه‌هایِ من برایِ گرفتنِ سرمایِ ماسيده بر دست‌های‌ات نيازی نباشد. بمان! شايد اين بار برایِ هميشه پيشانی‌ام را به ترسِ روزهایِ مبادایِ زمستانی‌ات دادم. خدا را چه ديدی. فرشته‌ی مرگ كه خبر نمی‌كند.

در آستانه

اين‌روزها دوباره در آستانه‌یِ يك انتخاب هستم. می‌خواهم كوچ كنم تهران. دوباره تهران. اما از خدا پنهان نيست از شما هم نباشد. می‌ترسم. هرچه در اين پاي‌تختِ هزار رنگِ هزار گونه می‌بينم و مي‌شنوم به ترس‌ام می‌افزايد. كاش می‌شد تا هميشه در اين كنجِ خلوت، به دور از هياهو زنده‌گی‌ام را می‌كردم. اماانگار چاره‌یی نيست. اگرچه اين روزها سراَم سخت شلوغ است از فرطِ نوشتن و ديدن و خواندن، اما چون كاری كه به نظرِ ديگران كار بی‌آيد و كارتي زده شود و حقوقي سرِ موعد پرداخت شود ندارم مزيدِ بر علت شده. اگر حرفه‌یِ اصلی‌ام يعنیِ توسعه‌یِ روايت در اين مملكتِ گل و بلبل امنيت داشت و قولِ پيام‌بر مبني پرداختِ حقوق قبل از خشك شدنِ عرقِ كارگر عملي مي‌شد، شايد هرگز مجبور به داشتنِ شغل دوم نبوديم، هيچ‌كدام از هم‌كاران. اما چه مي‌شود كرد؟ در هر حال بايد بروم. اگرچه ديگر مثلِ آن وقت‌ها حوصله‌یِ شلوغی را ندارم. با اين همه توكلتُ علی‌ا...! يا علی!

هم‌چنان نامه

معلوم است؛ وقتي سال‌هایِ سال تويِ بوق و كرناي مي‌كنيم كه آمريكا اخ است و پيف است و فلان است و بهمان و حتا نظرسنجي درباره‌یِ رابطه با آمريكا جرم است و بايد آب خنك كنارِ دزدان و قاچاق‌چيان نوش كني بابت‌اش، حالا يك‌دفعه كه نامه‌یی نوشته می‌شود، من هم بودم به الهاماتِ الاهی متوسل می‌شدم و عناياتِ غيبي كه اصلا ما نمي‌خواستيم كه با آمريكا طرفِ‌صحبت شويم، اين يك ماموريتِ آسمانی بود. من فقط نمی‌دانم اين ماموريت‌ها چرا فقط در دولتِ‌نهم متجلي مي‌شود. شايد هم برایِ آن است كه خودِ دولتِ نهم هم از معجزات الاهي است. مگر نه اين‌كه دم به ساعت دوستان اين را فرياد مي‌زنند. خدا آخر و عاقبتِ ما را به خير كند كه هر چيز و ناچيزمان را به‌اش نسبت می‌دهيم و قربان‌اش بروم چه صبري دارد كه هم‌چنان دستِ غيب از آستينِ حقيقت برون نمی‌كند. آقايان به اندازه یِ كافي اسلام از يك عده خدانشناس ظاهرالصلاح دارد ضربه می‌خورد؛ به خاطرِ خدا مواظبِ الفاظ باشيد. اين ديگر تابوي آمريكا نيست كه اگر شكسته شد برای‌اش هزار تيوري و پشت‌وانه‌یِ عجيب و غريب بتراشيم و بجسبانيم‌اش به هم. اگر اين كاسه‌یِ چيني شكست تا كسي بی‌آيد و اين بلورِ رنگ‌آگينِ ترانه‌خيز را به ساحتِ آفتاب برق اندازد هزار سال گذشته است.
يا علی!

هفتم

چشم‌های‌ام را مي‌بندم، در آرامشِ گيسوان‌ات می‌خوابم. از بویِ نرگس و خيالِ گونه‌های‌ات غرق می‌شوم. پنج قدم تا ملاقاتِ مرگ، بيدار می‌شوم. تو مرا بوسيده‌ای!