2006/05/28

سيزدهم

خواب ديده‌ام پر از شكوفه و لب‌خنداَم و باغ‌هایِ جهان در ابتلايِ دست‌های‌ام به آب و آينه پيوند می‌خورند. بيدار می‌شوم. بویِ تو از كنارِ عبوراَم گذشته است.

2006/05/27

دوازدهم

از خوابِ كلمات انبوه می‌شوم، وقتی تو در انحنایِ روياها از نسيم ترانه می‌سازی. حالا بيا خيلی وقت است اين خانه رنگِ شكوفه به چشم‌هایِ خاطره نديده است.

2006/05/26

اشتراكِ تا ابد خالی

چه باراني گرفته بود. خوش به حال‌اِشان. آدم تويِ باران اسباب‌كشي كند؛ ماه!.. به نظراَم از آبادان آمده‌اند يا بوشهر.. براي همين هم اين‌قدر خوش‌شانس‌اَند.
دختراَم هر چيز را كه به نظراَش خوب بي‌آيد , جنو بي‌ مي‌داند . حالا هم فكر مي‌كند هم‌سايه‌هايِ تازه جنوبي‌اَند.
مادراَم اگر از خانه بيرون مي آمد مي‌گفت ؛چه دخترِخوش‌گلي..حتماً مي‌گفت.اما او هرجا كه من مي‌خواهم باشدنيست.
پسراَم نه پيشِ من است, نه مي‌تواند دور از من باشد.بچه‌اَم يك چيزي‌ش شده است انگار.
حالا فهميدم ؛ پس چشم‌هايِ برادرِ خود‌خواهِ من پيش آن دختر جا مانده . چه سليقه‌يي!! برادرش معصوم‌ترين پسرِدنيااست. مثل اين كه بد محله‌يي نيامده‌ايم. فقط خواهراَم مي داند.. يعني خوداَم به‌اِش گفته‌اَم,حالا هم مي‌خواهد يك كاري بكند كه من و دخترِ هم‌سايه يك جوري هم‌ديگر را ببينيم.
نمي‌دانم چرا از عينك‌اَش خوش‌اَم آمده. بدونِ عينك خيلي مغرور به نظر مي‌آيد. اين جوري شبيهِ قديس‌ها شده.جنوبي‌ها همه‌شان اين‌طوري‌اَند. دختراَم رفته برايِ خوداَش عينك خريده. يك نفر نيست بگويد تا همين ديروز از اسمِ عينك هم بداَت مي‌آمد, حالا چه‌طور شده كه يك‌دفعه...
محله‌ي خوبي است . آدم تويِ كوچه‌هاش احساسِ دل‌تنگي نمي‌كند. فقط نمي‌دانم چرااين دختراز وقتي آمده‌ايم به اين خانه؛ بي‌اشتها شده. دخترِ من برايِ هرسوآلي جوابي ديگر دارد ولي هنوز برايِ پرسش‌هايِ مادراَش پاسخي پيدا نكرده,فقط من مي‌دانم او هروقت يك چيزِ بزرگ مي‌خواهد,از اشتها مي‌افتد.
برادراَم داشت گريه مي‌كرد . آخراَش همه چيز را خراب مي‌كند. خوداَم بايد با آن دخترِ جنوبي حرف بزنم. فايده ندارد. ديگر صبركردن بي‌فايده است. بايد هرطور شده باخواهراَش صحبت كنم.خوداَم كه نمي‌توانم بروم زل بزنم تويِ چشم‌هاي‌اَش و بگويم دوست‌اَت دارم. نمي‌گويند هنوز نيامده قاپِ پسرِ هم‌سايه را دزديد؟
دارد با خواهراَم حرف مي‌زند. خدايا پس چرا عينك‌اَش را برنمي‌دارد. آن روز كه عينك نداشت. پس... از شهر زده ايم بيرون؛ من و پسراَم. او مثلِ هميشه چيزي نمي‌گويد. من نمي‌دانم اين جوان‌ها چه‌شان شده است.
مادركه همه‌اَش فكرِ بيرون‌رفتن است. حتا يك روز هم درست تويِ خانه نمانده. فقط نمي‌دانم چرا از وقتي به اين محله آمده ايم نمي‌گويد سري به خانه‌ي هم‌سايه بزنيم . آخر همه چيز را كه نمي‌شود گفت. هم‌سايه‌هاي تازه كه دختراَم مي‌گويد از جنوب آمده‌اند بايد آدم‌هايِ خوبي باشند. بچه‌ها كه ازشان تعريف مي‌كنند.كاش كه خوداَم فرصت مي‌كردم سري به‌اِشان مي‌زدم...واي ! غذا سوخت.
نمي‌شود دست رويِ دست گذاشت. ناسلامتي پدري گفتند، مادري گفتند. چرا امشب خانه‌ي هم‌سايه شلوغ است.. نكند اتفاقي افتاده باشد..مادر كه مي‌گويداين فضولي‌ها به تو نيامده, ولي...
نه صدايِ خوداَش مي آيد, نه صدايِ خواهراَش.پس چرا برادراَم هيچ كاري نمي‌كند.درست است كه تازه آمده‌اند ، ولي اين همه شور و شادي مرا مي‌ترساند. چه هلهله‌يي پشتِ خانه‌هايِ رو به رو مي‌درخشد. آدم يادِ عروسي مي‌افتد.
بويِ خنده در كوچه پيچيده.
بويِ خنده در كوچه پيچيده بود. تازه آمده بودند اين‌ها، و هنوز هم سايه‌هاي جديد را نديده بودند كه چيزي ميان‌اِشان جاري شده بود كه نه پيدا بود, نه پيدا نبود.
پسر و دخترِ هم‌سايه آمده بودند تماشايِ خالي‌كردنِ اسباب و اثاثيه و.... امشب خانه‌ها غرقِ خنده شده بود. انگار مهمانيِ رقص گرفته باشند هم‌سايه‌ها. هنوز كوچه ازحجمِ اسباب‌كشي خالي نشده بود كه دو جفت چشمِ آشنا، دوجفت چشمِ آشنا را ربوده بود.
وحالا چهار جفت چشمِ آشنا نمي‌دانستند, خانه‌ي هم‌سايه‌شان چه خبر است. پدر در گوشِ دختر گفت: مبارك است, هرچه باشد پسرعموي‌اَت است...و دخترها گيج بودند.
مادر در گوشِ پسر خواند: مبارك است ،هرچه باشد دخترخاله ات است...وپسرها گيج بودند. فرداشب؛ دو دختر، دو پسر، در كوچه‌يي كه به تاريكي مي‌ريخت ،از حسِ چيزي كه نزديك‌اشان بود و دست‌اشان به آن نمي‌رسيد گريه كردند.
فرداشب؛ دو دخترخاله، دو پسرعمو، خنديدند؛ بلند. فرداشب؛ چشمِ هيچ هم‌سايه‌يي به سايه‌هاي كوچه خيره نماند.
فردا شب ؛كسي براي كسي نگران نشد. فرداشب ؛ كسي منتظرِ كسي نبود.

28/4/76

يازدهم

چشم‌های‌ات در پريشانیِ گيسوان‌ات ديدنی‌است. كجا، كی توانسته‌ام در آفتاب، بی‌پرده بنگرم؟

2006/05/25

به پاسخِ دوستِ بزرگ‌وارم اسماعيلِ شفيعي در يادداشت‌اش بر نامه‌یی به نبوي

اسماعيلِ عزيز!
ممنون‌ام از راه‌نمایی‌ات و اميدورام تو هم مرا ببخشی كه بخشی از تصورات‌ات خدشه‌دار شده اما باور كن اگر تو هم در شرايطِ امروز كمي غرقه‌تر بودی شايد اگرچه نه كلماتِ ركيك كه شايسته‌یِ طبعِ‌ نيكويِ تو نيست اما به هرحال عصباني مي‌شدی و پيدااست كه من سخت عصبانی‌ام.
در مرحله‌یِ اول من پس از ارسالِ نامه در وب‌سايت‌ام تا اين لحظه كه نامه‌یِ تو را می‌خوانم اصلا سراغِ آن نرفته‌ام كه بتوانم نظرِ مخالفی را پاك كنم. اگر واقعا چنين بوده پس وضعيتِ سايت‌ام كمي قمر در عقرب است و بايد دستی به سر و رویِ آن بكشم. اما بعد؛ می‌دانم كلمات سخت ركيك هستند اما باور كن از اعمالِ آقايان ركيك‌تر نيست. مگر فقط كلام ركيك می‌شود؟ مگر نه اين‌كه آقايان به هر بهانه‌یِ احمقانه‌یی سال‌هااست از نام و انديشه و ساده‌گی‌مان سوءاستفاده‌هایِ مكرر برایِ گستردنِ خوانِ رحمتِ خويش كرده‌اند و ما را به كشك هم حساب نكرده‌اند كه اقلا قابلِ سابيدن باشيم؟ فكر می‌كنم ديگر سكوت كردن و رفتن در حوزه‌یِ هنر برایِ گريز از تردامن شدن كافي باشد. من می‌دانم كه خواندنِ نمايش‌نامه‌هایی چون زراره و اين اواخر حقيقت دارد تو را در خواب بوسيده‌ام برایِ تو شيرين‌تر از كلماتِ آلوده‌یِ اين نامه بوده، اما نه مگر من شكسپيرها را هم نوشته‌ام، دانتون را هم نوشته‌ام و تهي+ يك تكه كرم‌كاراملِ داغ را هم؟ پس اجازه بده كمی عصبانی باشم. از اين‌كه دروغ می‌شنوم. من كه علی(ع) نيستم كه فقط سخنانِ حق را بشنوم و به مردِ حق يا باطل نگاه نكنم. من در عصرِ لجن‌گرفته‌یی زيست می‌كنم كه اگر نخواهم حتا از كوچه‌ها كه می‌گذرم سطلِ زباله بر سراَم فرود می‌آيد. درست كه آخرين پيام‌بر سكوت می‌كرد از فرطِ ناسزاها اما اسماعيلِ عزيز! ناسزاهایِ امروز خطاب به شخصِ من يا شما نيست كه سكوت كنيم و بگوييم ما حق‌امان را می‌بخشيم. اين ناسزاها نثارِ مردمی است كه ساده در خانه‌هاشان به گرمایِ شعله‌یِ اجاقی دل‌خوش كرده‌اند و مردانی از طعمِ سرماشان هزارسال دور برای‌شان مكرر حكم و فرياد صادر می‌كنند. برایِ من چه اهميتی می‌تواند داشته باشد كه مثلا ابراهيم نبوي كه هست و چه هست. من می‌گويم اگر قرار است در حوزه‌یِ عمومی فعاليت كنيم بايد مسايلِ حوزه‌یِ عمومی‌مان روشن باشد وگرنه ممكن است هركدامِ ما و به ويژه خودِ من هزار بار گناه‌كارتر از او باشم در خلوت كه خداي از تقصيراتِ همه بگذرد كه محتاج‌ايم تا هنوزِ روزگار به گوشه‌یِ چشم‌اش.
يا علي!